جان چه باشد با خبر از خیر و شر شاد از احسان و گریان از ضرر!؟
«جان» یا فطرت آدمی یک کیفیت درون ریشه است؛ وابسته به عوامل برونی نیست تا عوامل برونی بتوانند بر آن اثر بگذارند؛ تا چیزی بر آن بیفزایند یا چیزی از آن بکاهند – و نتیجتا مدام آن را در نوسان بین لذت و اندوه، یا سود و زیان نگه دارند. و چون حالا فطری ناشناخته و غیرقابلوصفاند، نه با «خیر» آشنایند و نه با «شر»!
صفحه 188
