خوابم نمی‎ربود 

نقش هزار گونه خیال از حیات و مرگ،

در پیش چشم بود.

شب،در فضای تار خود آرام می گذشت

از راه دور، بوسه سرد ستاره ها

مثل همیشه،بدرقه می کرد خواب را.

در آسمان صاف،

من در پی ستاره خود میشتافتم.

صفحه 24و25