خودم را خسته نکنم. به چیزی که توان فهمش را ندارم مشغول نشوم و اجمالاً نکتهای را به یاد داشته باشم؛ نقاشی من خوردنی است. حالا ارزشهای دیگرش هرچه باشد، از این نظر قابل توجه است. روزی میرسد که واقعاً به نقاشی من توجه کنند و نهتنها در پاریس و فرانسه، بلکه در خارج نیز جنجال به پا شود، آیا باید آرزو کنم آن روز بهزودی فرا رسد؟
صفحه ۴۲
مروری بر کتاب رستوران نقاشی نوشته مارسل آمه را در آوانگارد بخوانید.
