چهره این زن که زود پیر شده بود، میتوانست برای هر شاعر و نویسندهای که از بولوار رد میشد و او را میدید، تابلویی جذاب باشد. خانم دگلمون زیر سایه کوتاه یک درخت اقاقيا نشسته بود، سایه یک درخت اقاقیا هنگام ظهر، و در چهرهاش که حتا در نور و گرمای آفتاب سرد و پریدهرنگ مینمود، هزاران حالت دیده میشد. در سیمای پُرمعنای این زن، چیزی غمبارتر از غروب یک زندگی، یا بدتر از درماندگیِ روحی زجرکشیده نهفته بود.
صفحه ۲۳۴
