اگر هنرمندی از زیبایی ناب هنر انتزاعی الهام گیرد، این الهام در خدمت سعادت و بهروزی جامعه خواهد بود.
لوچه فونتانا در حوالی سالهای بعد از جنگ-وقتی کارگاهش در میلان با بمبهای متفقین کاملاً ویران شده بود و بومهایی با سوراخهای متعدد و پراکنده را به نمایش عمومی گذاشت- این حرفها را زد و به قول امیر نصری در کتاب میان ساعت و بستر: چهار روایت از تاریخ نقاشی اروپایی، این نقل قول نشان میدهد که فونتانا در دوران پس از جنگ به دنبال نفی نگرش ابزارانگارانه به هنر بود که از هنر در خدمت اهداف تبلیغاتی و سیاسی بهره میگرفت.
سخن نخست
