سید احسان صدرائی

«تازه راه افتاده بودم، پروست هنوز زنده بود.» ۱۰ اسفند ۱۳۹۹ نه فاش می‌کند و نه انکار ۰۴ اسفند ۱۳۹۹ آنچه نوشتم نوشتم. ۰۹ آذر ۱۳۹۹ در آن پایین کدام قصه منتظر است پایان بگیرد؟ ۲۰ مهر ۱۳۹۹ نوستالژی برای امر ناممکن ۲۰ مهر ۱۳۹۹ مثل رویاروییِ چتر و چرخ خیاطی روی میز تشریح ۲۰ مهر ۱۳۹۹ سوسوی نهان‌خانه ۲۰ مهر ۱۳۹۹ باب‌المندب: دروازه‌ی مرگ ۲۰ مهر ۱۳۹۹ جاده، جاز، قهوه و چند چیز دیگر ۲۰ مهر ۱۳۹۹ «من مادرِ پیرِ زمینم. من بودیساتوام.» ۲۰ مهر ۱۳۹۹ «و برای همیشه تنها باقی خواهی ماند.» ۲۰ مهر ۱۳۹۹ یک لنگه دستکش زنانه، چمدان و «روژینار، هتل بریتانیا.» ۲۰ مهر ۱۳۹۹